Պատմական փաստ է. Ստալինը դեմ էր, որ հայկական Բաքու քաղաքը վերածվի Ադրբեջանի մայրաքաղաքի: "Պետք չէ Բաքուն խառնել Ադրբեջանի հետ", - ասում էր նա։ Եվ միայն հայազգի Անաստաս Միկոյանի համառ պահանջով որոշվեց հայկական հինավուրց քաղաքը հռչակել նորաթուխ հանրապետության մայրաքաղաք...
Բաքուն, որտեղ հայերն ու ռուսներն ամենամեծն էին ազգերի թվով, իսկ կովկասյան թաթարները (այսինքն՝ ադրբեջանցիները) կազմում էին բնակչության ընդամենը մեկ հինգերորդը, ոչ մի կերպ չէր կարող դառնալ նոր ազգային հանրապետության մայրաքաղաք, դա անտրամաբանական էր։
Նույնիսկ բոլշևիկյան առաջնորդները բացահայտ խոսում էին Բաքվի առանձնահատկությունների մասին։ Ըստ պատմական վկայությունների, մասնավորապես Վյաչեսլավ Մոլոտովի հուշերի, Իոսիֆ Ստալինը, օրինակ, իր ելույթներից մեկում հայտարարել է, որ "չի կարելի Բաքուն խառնել Ադրբեջանի հետ"։
Այս խնդրում վճռորոշ դեր խաղաց հայազգի Անաստաս Միկոյանը (լուսանկարում՝ ձախից)։ Նա սկսեց պնդել, որ պետք է ստեղծել Ադրբեջան՝ հենց Բաքու մայրաքաղաքով։ Եվ նրա նախաձեռնությամբ այդ հարցը դրվել էր կոմունիստական կուսակցության Բաքվի կոմիտեի նիստում։
Չնայած որոշ մասնակիցների առարկություններին, պլենումի անդամների մեծ մասը, այդ թվում Սերգո Օրջնիկիձեն, պաշտպանել են Միկոյանի կարգախոսը՝ "Հանուն անկախ Խորհրդային Ադրբեջանի՝ Բաքու մայրաքաղաքով"․..
1937 թվականի սեպտեմբերին Իոսիֆ Ստալինի հանձնարարությամբ Անաստաս Միկոյանը ժամանեց Հայաստան՝ կուսակցական լայնածավալ զտումներ իրականացնելու և հայ մտավորականության ու հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական շարժման նշանավոր գործիչների զանգվածային գնդակահարությունները կազմակերպելու համար: Միկոյանին հրահանգվել է կազմակերպել Հայաստանի առնվազն 700 քաղաքացու գնդակահարություն։ Բայց դա Միկոյանին քիչ թվաց. նա Ստալինին խնդրեց այդ թիվը հասցնել 1500-2000-ի։ Ստալինը համաձայնեց...
Միկոյանի հրամանով 1937-1938 թվականներին Հայաստանում գնդակահարվել են հազարավոր հայեր, այդ թվում ՝ նշանավոր գրողներ Եղիշե Չարենցը, Ակսել Բակունցը, Վահան Թոթովենցը, գիտնականներ, բանաստեղծներ, կուսակցական աշխատողներ, ինչպես նաև կանայք և նույնիսկ դեռահասներ: Միայն 1937 թվականի չորս ամիսների ընթացքում Հայաստանում օրական 20 մարդ է գնդակահարվել։
Փաստ երկրորդ. Այդ հրեշն իր նողկալի դերն է ունեցել նաև Արցախի հարցում։ Նրան է պատկանում այս արտահայտությունը․"Ղարաբաղը, իհարկե, երբեք Ադրբեջանի մաս չի եղել։ Բայց նրա շահերից է բխում լինել դրա մասը"։
Միկոյանը մի անգամ խոստովանել է. "Մենք բոլորս այն ժամանակ սրիկաներ էինք":
Ինչպես ասում են, ավելացնելու բան չկա...
https://www.youtube.com/shorts/7Eo37eKRH6k
Բակուրակերտ (ներկայիս Բաքու) քաղաքը կրում է hայոց Բակուր արքայի անունը, որը Մեծ Հայքը կառավարել է մ.թ. 160-164 թվականներին: Բակուրակերտը կառուցել է Մեծ Հայքի Տիրիդատ Ա թագավորը՝ ի պատիվ իր եղբոր՝ Բակուր Ա-ի։
161 թվականին պարթևների հետ պատերազմում կրած պարտությունից հետո Հայաստանի թագավոր Սողեմոսը փախավ Հռոմ, որտեղ դարձավ սենատոր։ Հայկական գահ Է բարձրացել Բակուր Ա-ը, որը Մեծ Հայքի թագավորի թագը ստացել է պարթևական Վոլոգեզ III թագավորի ձեռքից։ Սողեմոսն ամեն ինչ արեց Հռոմը Հայաստանի դեմ պատերազմի մղելու և թագավորական գահը իրեն վերադարձնելու համար։ Պատերազմն աղետալի եղավ Հայաստանի համար. ավերվեց մայրաքաղաք Արտաշատը։
Բակուրը գահին մնաց մինչև 163 թվականը, որից հետո հռոմեացիների կողմից գերեվարվեց և իր եղբոր ՝ Միհրդատի հետ տարվեց Հռոմ, որտեղ մինչև կյանքի վերջ պահպանեց պաշտոնապես "Հայոց արքայի" տիտղոսը։
Ի սկզբանե Բակուրակերտը փոքր բնակավայր էր և այդպես էլ մնաց մինչև 19-րդ դարի սկզբին Ռուսաստանին միանալը։ Ռուսաստանին միանալու պահին այնտեղ ապրում էր ընդամենը 2 հազար մարդ։ Քաղաքի բուռն շինարարությունը սկսվում է 19-րդ դարի կեսերից։ Քաղաքն ամբողջությամբ կառուցվում և յուրացվում է երկու ժողովուրդների ներկայացուցիչների՝ հայերի և ռուսների կողմից։
1918 թվականին Բաքու են ներխուժում թուրքական զորքերը, որոնք հաստատում են պատմության մեջ առաջին ադրբեջանական պետականությունը։ Այս ներխուժումն ուղեկցվել է 30 հազար հայերի և 10 հազար ռուսների ցեղասպանությամբ։
1921 թվականին տեղի է ունենում նորաստեղծ Ադրբեջանի խորհրդայնացումը՝ Բաքու մայրաքաղաքով, որտեղ բնակչության մեծամասնությունը շարունակում են կազմել քրիստոնյաները։ Եվ միայն Հայրենական մեծ պատերազմից հետո, պատմության մեջ առաջին անգամ, մուսուլմանների թիվը գերազանցում է քրիստոնյաներին։ Սկսվում է քրիստոնյա բնակչության, գլխավորապես հայերի դուրս մղման գործընթացը, որն ավարտվում է 1990 թվականի հունվարին, երբ զանգվածային ջարդերի և կոտորածների ընթացքում վերջին 200 հազար հայերը լքեցին քաղաքը:
1990 թվականի հունվարի 20-ին քաղաք մտան խորհրդային զորքերը, սակայն այնտեղ այլևս հայեր չմնացին, իսկ ռուս բնակչության թիվը կրճատվեց 7 անգամ։
1991 թվականին անկախության վերականգնումից հետո Բաքվում ոչնչացվեցին քաղաքի իրական պատմության մասին բոլոր հիշատակումները։
Նմանապես 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմից հետո ադրբեջանցիները շարունակում են ոչնչացնել հայկական մշակութային ժառանգությունը Լեռնային Ղարաբաղի գրավյալ տարածքներում։ Ազերի բարբարոսները ոչնչացնում են այն ամենը, ինչ հնարավոր է, որպեսզի ոչինչ չմնա ոչ հայերից, ոչ ռուսներից, ոչ էլ այլ ազգությունների ներկայացուցիչներից...
https://www.lragir.am/ru/2021/08/17/211819/
***
ՍԵՆ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ. "ԲԱՔՈՒՆ ՀԻՆ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲԱԳԻՆ ՔԱՂԱՔՆ Է, ԱՅՍՈՒՀԵՏ ԱՄԵՆ ՏԵՂ ԱՅԴՊԵՍ ՊԻՏԻ ԳՐԵՆՔ"
«Որքան էլ Փաշինյանը փորձի հիմարացնել մարդկանց, պատմական փաստերը խեղաթյուրել չի կարող», - ասում է հայտնի քարտեզագետ Սեն Հովհաննիսյանը։
Կարդալ ավելին․
https://thirdforceplus.blogspot.com/2024/04/4-1926-4-httpshraparak.html
***
АРМЯНИН АНАСТАС МИКОЯН ПОДАРИЛ ДРЕВНЕАРМЯНСКИЙ ГОРОД БАКУ АЗЕРБАЙДЖАНУ
Исторический факт: Сталин был против того, чтобы армянский город Баку превратить в столицу Азербайджана. "Не надо смешивать Баку с Азербайджаном", - говорил он. И только по настойчивому требованию армянина Анастаса Микояна было принято решение объявить древний армянский город столицей новоиспеченной республики...
Город, где армяне и русские были самыми крупными по численности нациями, а кавказские татары (то есть азербайджанцы) составляли лишь пятую часть населения, ну никак не мог стать столицей новой национальной республики, это нелогично.
Даже большевистские вожди открыто говорили о специфике Баку. Например, Иосиф Сталин в одном из своих выступлений заявил, что "нельзя смешивать Баку с Азербайджаном". Баку вырос не из недр Азербайджана, а надстроен сверху. Согласно историческим свидетельствам, в частности мемуарам Вячеслава Молотова, Сталин в одном из внутрипартийных обсуждений заявил, что "по Баку нельзя судить об Азербайджане".
Здесь решающую роль сыграл Анастас Микоян (на снимке - слева). Он стал настаивать на том, чтобы был создан Азербайджан со столицей именно в Баку. И по его инициативе тогда же этот вопрос был поставлен на заседании Бакинского комитета коммунистической партии.
Несмотря на возражения некоторых участников, большинство членов пленума, в том числе Орджоникидзе, поддержали лозунг Микояна за независимый советский Азербайджан со столицей в Баку...
***
Два факта из биографии Анастаса Микояна.
В сентябре 1937 года по поручению Иосифа Сталина Микоян прибыл в Армению для проведения масштабных партийных чисток и организации массовых расстрелов видных деятелей армянской интеллигенции и национально-освободительного движения армянского народа. Ему было приказано организовать расстрел, как минимум, 700 граждан Армении. Но этого Микояну показалось мало: он попросил Сталина увеличить это число до 1500 - 2000 человек. Сталин согласился...
По приказу Микояна в 1937-1938 годах в Армении были расстреляны тысячи армян - в том числе видные писатели Егише Чаренц, Аксель Бакунц, Ваан Тотовенц, ученые, поэты, партийные работники, а также женщины и даже подростки. В течение четырех месяцев только 1937 года в Армении было расстреляно по 20 человек в день.
Факт второй. Это чудовище сыграло свою гнусную роль и в вопросе Арцаха (Нагорного Карабаха). Ему принадлежит вот эта фраза: “Карабах, конечно, никогда не был частью Азербайджана. Но в его же интересах быть его частью”.
Микоян однажды признался: “Все мы тогда были мерзавцами”.
Добавить, как говорится, нечего...
https://www.youtube.com/shorts/7Eo37eKRH6k
Мало кому известно, что современная столица Азербайджана никогда не была азербайджанским городом. До 1920-х годов “азербайджанцы” назывались кавказскими татарами, 80 лет назад лишь каждый 5-ый житель Баку был кавказским татарином (так называли азербайджанцев до 1918 года). До середины ХХ века христиане - преимущественно армяне, а также греки и русские - составляли большинство населения Баку.
Город Бакуракерт (современный Баку) носит название армянского царя Бакура, который правил Великой Арменией в 160-164 годах нашей эры. Бакуракерт построил царь Великой Армении Тиридат Первый в честь своего брата Бакура I.
После поражения в войне с парфянами в 161 году царь Армении Согемос бежал в Рим, где стал сенатором. На армянский трон сел Бакур I, получивший корону царя Великой Армении из рук парфянского царя Вологеза III. Согемос сделал всё, чтобы подтолкнуть Рим к войне против Армении и для возврата себе царского трона. Война оказалась катастрофичной для Армении: была разрушена её столица Арташат.
Бакур продержался на троне до 163 года, после чего был захвачен в плен римлянами и вместе со своим братом Михрдатом увезен в Рим, где до конца жизни сохранил формально титул “царя Армении”.
Изначально Бакуракерт был небольшим поселением и оставался таким до присоединения к России в начала 19 века. На момент присоединения к России там проживало всего 2 тысячи человек. Бурное строительство города начинается с середины 19 века. Город целиком строится и осваивается представителями двух народов - армянами и русскими.
В 1918 году в город врываются турецкие войска которые учреждают первую в истории азербайджанскую государственность со столицей в городе Баку. Это вторжение сопровождалось геноцидом 30 тысяч армян и 10 тысяч русских.
В 1921 году происходит советизация новосозданного Азербайджана со столицей в городе Баку, где по-прежнему большинство населения продолжают составлять христиане. И лишь после Великой Отечественной войны, впервые в истории, число мусульман превышает число христиан. Начинается процесс вытеснения христианского населения, главным образом армян, который завершается в январе 1990 года, когда в ходе массового погрома и резни последние 200 тысяч армян покинули город.
20 января 1990 года в город вошли советские войска, но там уже не осталось армян, а число русского населения сократилось в 7 раз.
После восстановления независимости в 1991 году в Баку были уничтожены все упоминания об истинной истории города.
Точно так же после 44-дневной войны 2020 года азербайджанцы продолжают уничтожать армянское культурное наследие на захваченных территориях Нагорного Карабаха. По факту, азербайджанские варвары уничтожают всё, что можно, чтобы ничего не осталось ни от армян, ни от русских, ни от представителей других национальностей...
https://www.lragir.am/ru/2021/08/17/211819/
***
СЕН ОВАННИСЯН: "БАКУ - ЭТО ДРЕВНИЙ АРМЯНСКИЙ ГОРОД БАГИН И МЫ ДОЛЖНЫ ВЕЗДЕ ПИСАТЬ ОБ ЭТОМ"
“Как бы Пашинян ни пытался дурачить людей, он не может исказить исторические факты”, - говорит известный картограф Сен Ованнисян...
Подробнее:
https://thirdforceplus.blogspot.com/2024/04/4-1926-4-httpshraparak.html
***
***
Two facts from the biography of Anastas Mikoyan.
In September 1937, on behalf of Joseph Stalin, Anastas Mikoyan arrived in Armenia to carry out large-scale party purges and organize mass shootings of prominent figures of the Armenian intelligentsia and the national liberation movement of the Armenian people. Mikoyan was ordered to organize the execution of at least 700 Armenian citizens. But this did not seem enough to Mikoyan: he asked Stalin to increase this number to 1,500 -2,000 people. Stalin agreed...
On Mikoyan's orders, thousands of Armenians were shot in Armenia in 1937-1938, including prominent writers Yeghishe Charents, Axel Bakunts, Vahan Totovents, scientists, poets, party workers, as well as women and even teenagers. During the four months of 1937 alone, 20 people a day were shot in Armenia.
The second fact. This monster has played its heinous role in the issue of Artsakh (Nagorno-Karabakh). This phrase belongs to him: “Karabakh, of course, has never been a part of Azerbaijan. But it's in his best interest to be a part of it.”
Mikoyan once confessed, “We were all scoundrels back then.”
As they say, there is nothing to add...
https://www.youtube.com/shorts/7Eo37eKRH6k
Few people know that the modern capital of Azerbaijan has never been an Azerbaijani city. Until the 1920s, "Azerbaijanis” were called Caucasian Tatars, 80 years ago only every 5th resident of Baku was a Caucasian Tatar (this was the name of Azerbaijanis until 1918). Until the middle of the twentieth century, Christians - mainly Armenians, as well as Greeks and Russians - made up the majority of the population of Baku.
The city of Bakurakert (modern Baku) is named after the Armenian king Bakur, who ruled Great Armenia in 160-164 AD. Bakurakert was built by the king of Great Armenia Tiridat the First in honor of his brother Bakur I.
After the defeat in the war with the Parthians in 161, the king of Armenia Sogemos fled to Rome, where he became a senator. Bakur I, who received the crown of the king of Great Armenia from the hands of the Parthian king Vologda III, sat on the Armenian throne. Sogemos did everything to push Rome to war against Armenia and to regain the royal throne. The war turned out to be disastrous for Armenia: its capital Artashat was destroyed.
Bakur held the throne until 163, after which he was captured by the Romans and taken to Rome together with his brother Mihrdat, where he formally retained the title of “King of Armenia”until the end of his life.
Initially, Bakurakert was a small settlement and remained so until joining Russia in the early 19th century. At the time of joining Russia, only 2 thousand people lived there. The rapid construction of the city begins in the middle of the 19th century. The city is being built entirely and developed by representatives of two peoples - Armenians and Russians.
In 1918, Turkish troops burst into the city and established the first Azerbaijani statehood in history with Baku as its capital. This invasion was accompanied by the genocide of 30 thousand Armenians and 10 thousand Russians.
In 1921, the Sovietization of the newly created Azerbaijan took place with the capital in the city of Baku, where the majority of the population continues to be Christians. And only after the Great Patriotic War, for the first time in history, the number of Muslims exceeds the number of Christians. The process of ousting the Christian population, mainly Armenians, begins, which ends in January 1990, when the last 200 thousand Armenians left the city during a mass pogrom and massacre.
On January 20, 1990, Soviet troops entered the city, but there were no Armenians left there, and the number of the Russian population decreased by 7 times.
After the restoration of independence in 1991, all references to the true history of the city were destroyed in Baku.
Similarly, after the 44-day war in 2020, the Azerbaijanis continue to destroy the Armenian cultural heritage in the occupied territories of Nagorno-Karabakh. In fact, the Azerbaijani barbarians are destroying everything they can to leave nothing of Armenians, Russians, or other nationalities...
https://www.lragir.am/ru/2021/08/17/211819/
***
SEN HOVHANNISYAN: "THE REAL NAME OF BAKU IS BAGIN, IT IS AN ANCIENT ARMENIAN CITY"
“No matter how much Pashinyan tries to fool people, he cannot distort historical facts,” says renowned cartographer Sen Hovhannisyan...
Read more:
https://thirdforceplus.blogspot.com/2024/04/4-1926-4-httpshraparak.html
Комментариев нет:
Отправить комментарий