ՓՈԼ ԳՈԲԼ. "ԱԴՐԲԵՋԱՆԸ ԱՄՆ-ի ԳՈՐԾԸՆԿԵՐՆ Է, ԻՍԿ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԴԵՐԸ ԵՐԿՐՈՐԴԱԿԱՆ Է"
Ու մինչ մեր պսևդոարևմտամետները «վարդագույն» լեգենդներ են հյուսում այս այցի և Հայաստանի սպասվելիք «փրկության» մասին, Վաշինգտոնից լսում ենք այնպիսի բացահայտումներ, որոնք միայն խորացնում են մեր տագնապները:
2026 թ. փետրվարի 4-ին Osmanqizi English ալիքում հաղորդավարուհի Ժոան Լիսոսքիի և ամերիկացի վերլուծաբան, Միացյալ Նահանգների Պետդեպարտամենտի նախկին աշխատակից, «Պատուհան դեպի Եվրասիա» վերլուծական բլոգի հեղինակ Փոլ Գոբլի հարցազրույցը կարևոր մեկնաբանություն է Ջեյ Դի Վենսի՝ Ադրբեջան և Հայաստան նախատեսված այցի քաղաքական ու ռազմավարական նշանակության վերաբերյալ։
Պոլ Գոբլի գնահատմամբ՝ Ադրբեջանը Միացյալ Նահանգների համար առանցքային գործընկեր է։ Այն դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային ինքնուրույն ուժ, որը փաստացի դուրս է եկել ռուսական վերահսկողության շրջանակից։ Բաքվի հետ քննարկումների առանցքում միաժամանակ մի քանի ռազմավարական ուղղություն է՝ Իրանի գործոնը, որտեղ Ադրբեջանը կարող է հանդես գալ որպես զսպող և տեղեկատվական գործընկեր, Զանգեզուրի միջանցքը՝ որպես տարածաշրջանային հաղորդակցությունների բացման առանցքային նախագիծ, Չինաստանի ազդեցության սահմանափակումը՝ հատկապես տրանսկասպյան ենթակառուցվածքների միջոցով։
Գոբլի տրամաբանության համատեքստում Ադրբեջանը Վաշինգտոնի համար ոչ թե ճնշման ենթակա պետություն է, այլ գործընկեր, որի հետ կառուցվում են գործարքային և երկարաժամկետ հարաբերություններ։
Գոբլի գնահատմամբ՝ Հայաստանի դերը այցի շրջանակում երկրորդական է։ Ջեյ Դի Վենսի այցը Երևանին ուղղված քաղաքական ազդակ է, որ Միացյալ Նահանգները չի հեռանում Հայաստանի օրակարգից։ Սա հատկապես կարևոր է առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների ֆոնին։
Այցը Հայաստանի համար նաև քաղաքական ապահովագրող գործոն է՝ ուղղված ներքին կայունության պահպանմանը և ռուսական ազդեցության հետագա նահանջին։
Կարճ ասած, Վենսի երևանյան այցն, ըստ Գոբլի տրամաբանության, ավելի շատ աջակցություն է Փաշինյանի թիմին՝ ԱԺ ընտրություններին ընդառաջ:
Հարցազրույցի ամենակտրուկ եզրակացություններից մեկն այն է, որ Ուկրաինայի պատերազմը Ռուսաստանին գրեթե զրկել է Հարավային Կովկասում ազդեցության իրական լծակներից։ Մոսկվան կարող է փորձել միջամտել տեղեկատվական կամ ներքաղաքական եղանակներով, սակայն չունի բավարար ռեսուրս՝ տարածաշրջանային գործընթացների ընթացքը վերահսկելու համար։
Փոլ Գոբլը հատուկ ընդգծում է, որ Ադրբեջանի վերջին քայլերը՝ Հայաստանի համար գազի և ցորենի մատակարարումները, գերիների ազատ արձակումը և այլ նախաձեռնությունները, պայմանավորված են սեփական շահերով, այլ ոչ թե Միացյալ Նահանգների ուղղակի ճնշմամբ։ Նույն տրամաբանության մեջ են տեղավորվում նաև Նախիջևանի նոր սահմանադրական մոտեցումները և ռուսական իրավաքաղաքական հղումներից հետևողական հրաժարումը։
Այս միտքն, ըստ էության, հաստատում է այն պնդումները, որ Փաշինյանի իշխանությունը Հայաստանը ռուսական ուղեծրից դուրս է բերում՝ վերածելով Ադրբեջանի փաստացի ենթապետության:
Ջեյ Դի Վենսի այցը Ադրբեջան և Հայաստան Միացյալ Նահանգների նոր տարածաշրջանային ռազմավարության հստակ արտահայտությունն է։ Վաշինգտոնը ձգտում է միաժամանակ կառավարել Իրանի շուրջ ռիսկերը, սահմանափակել Ռուսաստանի և Չինաստանի ազդեցությունը, առաջ մղել տրանզիտային միջանցքները և Ադրբեջանին ամրապնդել որպես տարածաշրջանի հիմնական գործընկեր։
Հայաստանի համար այս այցը ռազմավարական շրջադարձ չի նշանակում, սակայն փաստացի խրախուսում է՝ երկրի ստրատեգիական կողմնորոշման փոփոխությանն ուղղված Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքականությունը:
Ստեղծված համատեքստը բացահայտում է ԱՄՆ–Հայաստան և ԱՄՆ–Ադրբեջան հարաբերություններում առկա կառուցվածքային անհամաչափությունը։
Բովանդակային քաղաքական և անվտանգային փոխհարաբերությունները, ըստ էության, ձևավորվում են Վաշինգտոն–Բաքու առանցքում, մինչդեռ Երևանը ներգրավվում է արդեն իսկ ձևավորված քաղաքական տրամաբանության շրջանակում՝ սահմանափակ մանևրային հնարավորություններով։
https://hraparak.am/post/daec592d7f7e64314260a4e16c96c935
***
ПОЛ ГОБЛ: "АЗЕРБАЙДЖАН ЯВЛЯЕТСЯ ПАРТНЁРОМ США, А РОЛЬ АРМЕНИИ ВТОРОСТЕПЕННА"
Почему вице-президент США Джей Ди Вэнс приезжает в Армению и Азербайджан? Пока прозападные и пророссийские силы обеих стран делают разные предположения по этому поводу, специальный советник госсекретаря США по делам СССР и Балтии, редактор многих томов по этническим вопросам в бывшем Советском Союзе, в настоящее время профессор Института мировой политики Пол Гобл подробно рассказал о целях визита вице-президента США в Армению и Азербайджан. Послушаем его․․․
Вице-президент США Джей Ди Вэнс прибывает в Ереван завтра, начиная свое региональное турне, следующей остановкой в котором станет Баку.
И пока наши псевдозападники плетут «радужные» легенды об этом визите и ожидаемом «спасении» Армении, мы слышим из Вашингтона откровения, которые лишь усиливают тревоги армянской обшественности.
4 февраля 2026 года на англоязычном канале Osmanqizi состоялось важное интервью ведущей Джоан Лиссовски с американским аналитиком Полом Гоблом, бывшим сотрудником Государственного департамента США и автором аналитического блога «Окно в Евразию». В нем прозвучал важный комментарий к политическому и стратегическому значению визита Дж. Д. Вэнса в Азербайджан и Армению.
По словам Пола Гобла, Азербайджан является ключевым партнером для Соединенных Штатов. Он рассматривается как независимая региональная страна, фактически вышедшая из-под контроля России. В ходе переговоров с Баку США одновременно рассматривают несколько стратегических направлений: иранский фактор, где Азербайджан может выступать в качестве сдерживающего и информационного партнера, Зангезурский коридор рассматривается как ключевой проект по открытию региональных коммуникаций, ограничению влияния Китая, особенно посредством транскаспийской инфраструктуры.
В контексте логики Гобла Азербайджан — это не государство, на которое Вашингтон оказывает давление, а партнёр, с которым строятся как прагматичные, так и долгосрочные отношения.
По словам Гобла, роль Армении в рамках визита второстепенна. Визит Джей Ди Вэнса в Ереван — это политический сигнал о том, что США не покидают повестку дня Армении. Это особенно важно на фоне предстоящих парламентских выборов 7 июня 2026 года.
Визит также является политическим страховочным фактором для Армении, направленным на поддержание внутренней стабильности и дальнейшее ослабление российского влияния.
Согласно логике Гобла, визит Вэнса в Ереван — это скорее поддержка команды Пашиняна в преддверии парламентских выборов.
Один из самых поразительных выводов интервью заключается в том, что война на Украине практически лишила Россию каких-либо реальных рычагов влияния на Южном Кавказе. По мнению Гобла, Москва может пытаться вмешаться информационными или внутриполитическими средствами, но у нее недостаточно ресурсов, чтобы контролировать ход региональных процессов.
Пол Гобл особо подчеркивает, что недавние шаги Азербайджана — поставки газа и пшеницы в Армению, освобождение заключенных и другие инициативы — продиктованы его собственными интересами, а не прямым давлением со стороны Соединенных Штатов. Новые конституционные подходы Нахичевани и последовательное неприятие российских правовых и политических отсылок также вписываются в эту логику.
Эта идея, по сути, подтверждает утверждения о том, что правительство Пашиняна выводит Армению из орбиты влияния России, превращая Азербайджан в де-факто субгосударство.
Визит Дж. Д. Вэнса в Азербайджан и Армению является явным выражением новой региональной стратегии Соединенных Штатов. Вашингтон стремится одновременно управлять рисками, связанными с Ираном, ограничивать влияние России и Китая, развивать транзитные коридоры и укреплять Азербайджан как ключевого партнера в регионе.
Для Армении этот визит означает не стратегический поворот, а фактически способствует реализации политики Никола Пашиняна, направленной на изменение стратегической ориентации страны.
Созданный контекст выявляет структурную асимметрию в отношениях между США и Арменией, а также между США и Азербайджаном.
Существенные политические отношения и отношения в сфере безопасности формируются, по сути, на оси Вашингтон-Баку, в то время как Ереван вовлечен в процесс в рамках уже сложившейся политической логики, имея ограниченное пространство для маневра.
https://hraparak.am/post/daec592d7f7e64314260a4e16c96c935
U.S. Vice President Jay D. Vance arrives in Yerevan tomorrow, starting his regional tour, the next stop of which will be Baku. And while our pseudo-westerners are spinning "rainbow" legends about this visit and the expected "salvation" of Armenia, we are hearing revelations from Washington that only increase the worries of the Armenian community. On February 4, 2026, Osmanqizi English-language channel hosted an important interview with presenter Joan Lissowski with American analyst Paul Goble, a former employee of the US Department of State and author of the analytical blog "Window to Eurasia". He made an important comment on the political and strategic significance of J. D. Vance's visit to Azerbaijan and Armenia. According to Paul Goble, Azerbaijan is a key partner for the United States. It is considered as an independent regional country that has actually moved out of Russia's control. During the negotiations with Baku, the United States is simultaneously considering several strategic areas: the Iranian factor, where Azerbaijan can act as a deterrent and information partner, the Zangazur corridor is considered as a key project to open regional communications and limit China's influence, especially through the trans-Caspian infrastructure.
In the context of Goble's logic, Azerbaijan is not a state that Washington is putting pressure on, but a partner with whom both pragmatic and long—term relations are being built. According to Goble, Armenia's role in the visit is secondary. J.D. Vance's visit to Yerevan is a political signal that the United States is not leaving Armenia's agenda. This is especially important against the background of the upcoming parliamentary elections on June 7, 2026. The visit is also a political safety net for Armenia, aimed at maintaining internal stability and further weakening Russian influence. According to Goble's logic, Vance's visit to Yerevan is more likely to support Pashinyan's team ahead of the parliamentary elections. One of the most striking conclusions of the interview is that the war in Ukraine has virtually deprived Russia of any real leverage in the South Caucasus. According to Goble, Moscow may try to interfere through information or domestic political means, but it does not have enough resources to control the course of regional processes.
Paul Goble emphasizes that Azerbaijan's recent steps — the supply of gas and wheat to Armenia, the release of prisoners and other initiatives — are dictated by its own interests, and not by direct pressure from the United States. Nakhichevan's new constitutional approaches and consistent rejection of Russian legal and political references also fit into this logic. This idea, in fact, confirms the claims that the Pashinyan government is removing Armenia from the orbit of Russian influence, turning Azerbaijan into a de facto substate. J. D. Vance's visit to Azerbaijan and Armenia is a clear expression of the United States' new regional strategy. Washington seeks to simultaneously manage the risks associated with Iran, limit the influence of Russia and China, develop transit corridors, and strengthen Azerbaijan as a key partner in the region. For Armenia, this visit does not mean a strategic turnaround, but actually contributes to the implementation of Nikol Pashinyan's policy aimed at changing the country's strategic orientation. The created context reveals the structural asymmetry in relations between the United States and Armenia, as well as between the United States and Azerbaijan.
Significant political and security relations are formed, in fact, on the Washington-Baku axis, while Yerevan is involved in the process within the framework of the already established political logic, having limited room for maneuver.
